piątek, 10 października 2014

Recenzja - Gok Wan (autobiografia)

Pomińmy tłumaczenie tytułu z języka angielskiego.
Zapomnijmy o innych książkach Goka.
Rzućmy w zapomnienie programy z których go znamy.

To wszystko jest nieistotne, gdy przeczyta się jego autobiografię.

Książka jest napisana w fantastycznie lekkim stylu; momentami rozbawia do łez, ale głównie wzrusza i daje do myślenia. Gok skończył niedawno 40 lat (notabene będą w Polsce i kręcąc nową edycję "Nago" ;-) ), więc można śmiało powiedzieć, że całe życie przed nim!
Wiele w tym stwierdzeniu byłoby prawdy, gdyż Gok przeżył niesamowicie krętą i trudną drogę do miejsca w którym obecnie się znajduje. Szczęście jest takie, iż wyciągnął z tych lekcji, którymi doświadczyło go życie, bardzo dużo mądrości. Sam podkreśla niejednokrotnie w książce, że mimo całego bólu, którego dane mu było doświadczyć, wie że nie byłbym teraz tym kim jest, gdyby nie jego przeszłość. Można więc stwierdzić, że narodził się na nowo i wszystko przed nim.
Może nie wszyscy wiedzą, że Gok Wan pochodzi z mieszanej rodziny azjatycko-brytyjskiej, co przysparzało mu wiele przykrości, ale na domiar wszystkiego zmagał się na początku z gigantyczną otyłością, a później z anoreksją.
"Lata tłuste, lata chude" - bo tak nieszczęśliwie przetłumaczono oryginalny tytuł, to rewelacyjna pozycja dla każdego. Książka w niedosłowny sposób pokazuje, że przede wszystkim musimy zacząć wierzyć w siebie. Zaakceptować swoją osobę w 100%. I nikt nie może nam tego odebrać. Aby mieć niepodważalny fundament samoakceptacji  i wiary we własne możliwości, powinniśmy dostrzec i docenić nasze rodziny i przyjaciół.

Autobiografia Goka przedstawia oczywiście jego drogę, którą przebył, począwszy od małego dziecka, poprzez otyłego nastolatka, który zakompleksiony odkrywa swoją orientację, aż po dzisiejszy status gwiazdy wśród stylistów. Natomiast ta książka jest przede wszystkim o odnalezieniu własnej drogi, miłości, wsparciu, rodzinie, podejmowaniu ryzyka i wszystkim co może dotyczyć każdego z nas.

To uniwersalny przekaz dla wszystkich.


okłada oryginalej autobiografii Goka Wana

Tak wygląda MNIEJ WIĘCEJ polska okładka ;-)


wtorek, 7 października 2014

Szare ogrody (org. Grey Gardens)

Pierwsze moje wrażenia po obejrzeniu tego filmu - nie mam pojęcia!
"Szare Ogrody" w reżyserii Michaela Sucsy'ego mogą pobudzić w widzu cały wachlarz uczuć, począwszy od rozbawienia, a skończywszy na niesamowitym niesmaku lub wręcz obrzydzeniu.
Jest to film dramatyczno-biograficzny, więc byłoby słuszne sięgnąć w pierwszej kolejności po oryginalny dokument, aby zrozumieć te relacje matka-córka, skąd w filmie bierze się postać Jackie Kennedy i inne niuanse, które przy samym obejrzeniu Ogrodów mogą być niejasne.
 Historia filmu pokazuje życie dwóch barwnych postaci matki i córki (które OBIE nazywały się Edith Bouvier Beale, znane również jako "Duża i Mała Edie") przedstawione w formie retrospekcji.

Mnie osobiście bardzo ujęło to, jak małe detale i decyzje innych ludzi mają wpływ na nasze życie. Ciężko ocenić jak potoczyłoby się życie małej Edith, gdyby matka nie doniosła na nią ojcu.
Kolejnym plusem "Szarych Ogrodów" było dla mnie przedstawienie w bardzo wiarygodny sposób, życia kobiet w latach 50. i 60. Niestety o statusie i jakości życia kobiety decydowało jej zamążpójście, a żeby to doszło do skutku trzeba było odpowiednio zadebiutować na salonach; a życie i tak skupiało się na urządzaniu domu, modzie i imprezach towarzyskich. Trudno było się wyrwać poza schematy, trzeba było uważać na wszelkie normy i konwenanse, a łamanie ich kończyło się wyalienowaniem.
Mała Edie próbowała uciec, zakosztować wolności, spełnić marzenia, niestety skończyło się na życiu w sypiącym się domu, którego lata świetności dawno przeminęły i opiece nad matką, która żyła wspomnieniami...

Film jest dość kontrowersyjny, ale dla mnie warto go było obejrzeć przede wszystkich dla wspaniałej kreacji Drew Barrymore i Jessica Lange - kunszt aktorski w najlepszym znaczeniu tego słowa.

"Szare Ogrody", reż. Michael Sucsy, 2009
Plakat oryginalnego dokumentu "Szarych Ogrodów" z 1975 roku 

Fenomenalne Drew Barrymore i Jessica Lange

środa, 1 października 2014

Tolerance - can you spell it?

Co z tą tolerancją?

Zdecydowanie nie słynę z empatii, wręcz można by mi wiele zarzucić pod tym względem, ale nie można mi odmówić tolerancji dla drugiego człowieka.
Jestem młoda i na pewno wiele jeszcze przede mną, a moim podstawowym źródłem życiowej edukacji były/są błędy wszelkiej maści, które namiętnie uwielbiałam popełniać - zupełnie jakbym mogła tym ugrać jakiegoś Nobla, albo choć nagrodę Oscara.
Wracając do teraźniejszości - teraz jestem przede wszystkim mamą, której zależy bardzo, by jej dziecko było szczęśliwe i otwarte na innych ludzi.
Zawsze stawiałam nacisk na to, aby nie segregować nikogo i niczego. Ile ludzi, tyle gustów i osobowości, jak mówią. Każdy wybór i decyzja odnośnie życia mojej córki są wielokrotnie przetwarzane w mojej głowie - dosłownie rozkładam wszystko na czynniki pierwsze z precyzją szalonego chirurga i analizowane, jak w laboratoriach NASA ;-)
Edukacja ma ogromny wpływ, dlatego przerabialiśmy przedszkola prywatne/państwowe/dwujęzyczne i co tylko się dało. Miło było patrzeć, jak Oliwka z ufnością i otwartością podchodziła do wszystkich dzieci - nieistotne, czy były białe, czy miały inną karnację, czy człopcy, czy dziewczynki... Ale przedszkolne zabawy już za nami.


Jedną z bardzo ważnych decyzji było na jaką szkołę się zdecydować. Postawiłam na Szkołę Podstawową z Oddziałami Integracyjnymi - państwową dodajmy. Bardzo chciałam, aby Oliwia trafiła do klasy integracyjnej; tak też się stało i póki co (po miesięcznej obserwacji) jestem dumna z wyboru i nie chciałabym inaczej.
Oliwka od maleństwa miała kontakt z chorymi dziećmi, jest dla niej naturalne że trzeba komuś pomóc. Wie że niepełnospraność, to nie jest nic złego i że absolutnie nie ma się tu z czego śmiać.
Klasa integracyjna jest mała, liczy tylko 12 osób, ale ma dwie świetnie przygotowane wychowawczynie, które poświęcają maksiumum uwagi podopiecznym. Atmosfera w takiej klasie jest inna, dzieci lepiej się poznają, nawzajem się wspierają.
Sama szkoła jest rewelacyjnie dostosowana i ma świetne zaplecze.

Kształtowanie charakteru u małego dziecka, to proces który trwa latami i niesamowite jest patrzeć, jak wielki wpływ na dziecko ma nasze zachowanie i podejście do świata. Nigdy nie musiałam się wstydzić za swoją córkę i mam wrażenie, że taka szkoła do której chodzi pomoże mi tylko w wychowaniu wspaniałego, tolerancyjnego i otwartego człowieka.